Telefoonnummer

06 269 850 76

Email

rianne@praktijkwhitesage.nl

Openingstijden

Op afspraak

Pleasen. We doen het allemaal wel eens. Om een discussie of ruzie uit de weg te gaan. Of om positief beoordeeld te worden. Mensen zijn sociale wezens en willen er graag bij horen. We hebben elkaar nodig, want alleen is maar alleen. Als gevolg daarvan doen we soms net iets teveel moeite voor anderen.

Vorige week schreef ik mijn vorige blog ‘alle ballen in de lucht’, over de verwachtingen die je van jezelf kunt hebben. Met het idee een volgende blog te schrijven over de verwachtingen van buitenaf. Afgelopen week liep het onderwerp als een rode draad door de gesprekken die ik met mensen voerde. Blijkbaar hebben we allemaal moeite met verwachtingen van buitenaf.

Een van de mensen die ik sprak werkt bij een psychologisch centrum in een hogeschool. Ze zei dat studenten ook veel last hebben van de druk van buitenaf. De verwachtingen die ouders van hun kinderen hebben zorgen (vaak onbedoeld) voor druk. ‘Als je maar je studie haalt, want anders red je het niet in het leven’. Of: ‘Het leven gaat nu eenmaal niet over rozen, zorg maar dat je ermee om leert gaan’. En ondertussen gaan hun kinderen over hun grenzen heen. Ze negeren hun gevoel en fysieke grenzen, omdat ze voelen dat ze moeten presteren. Zo leren we op jonge leeftijd al onszelf weg te cijferen.

Maar niet alleen opvoeding speelt hierbij een belangrijke rol. Onze wereld is een stuk groter geworden door de komst van internet en sociale media. We zien en horen de hele dag om ons heen hoe anderen het doen. En hoe ze eruit zien. We zien succesvolle mensen om ons heen. En we vergelijken ons daarmee, om daar vervolgens een conclusie uit te trekken: ik doe het goed of ik doe het niet goed; ik zie er wel of niet mooi uit; ik ben wel of niet succesvol. En dan beoordelen we onszelf met name negatief. Want willen zijn zoals de ander. We willen mooi, beter, hoger, verder.

Ook ik worstel soms met deze sociale druk. Ik ben een laatbloeier, ik heb op mijn 30e pas mijn HBO diploma gehaald, na er 7 jaar over te hebben gedaan. Ik heb geen carrière gemaakt. En ik zag alleen maar succesvolle mensen om mij heen terwijl ik door de dagelijkse dingen heen ploeterde. Toen ik moeder werd, wilde ik alles perfect doen. Ik was als de dood dat ik mijn kind beschadigde, mentaal of fysiek…

Toen ik viel met mijn dochter in mijn armen terwijl ze 11 weken was werd ik ruw wakker geschud. Ze heeft twee dagen in het ziekenhuis gelegen en ik ging door een hel. Alles is weer helemaal goed gekomen uiteindelijk. Maar nu ik er aan denk, voel ik het beklemmende, pijnlijke gevoel in mijn keel en borst weer. Ik leerde hier wel een hele belangrijke les door: Ik ben ook maar een mens en ik ben niet perfect.

We zijn allemaal maar een mens en we zijn geen van allen perfect.

We zouden echt een stuk milder naar elkaar en onszelf mogen worden. Nadenken over wat we van elkaar vragen. Als werkgever of als collega. Als partner of als vriend(in). Medeleven tonen in plaats van oordelen. We verwachten en oordelen de hele dag door, we vullen van alles in voor anderen. En we zijn ook gewend om vanuit de ander te gaan denken: wat zal de ander daarvan denken? Kom ik wel zelfverzekerd genoeg over?. Ik ben toch maar een…(vul maar in).

De valkuil hierin is dat we denken dat we weten wat een ander vindt, wil of nodig heeft. Maar dat is onze interpretatie, ons oordeel. Je denkt dat het hoort om iets zo te doen, je denkt dat iets van je verwacht wordt. Maar is dat ook echt zo?

Als je de verbinding met je omgeving belangrijker vindt dan de verbinding met jezelf, dan sla je jezelf over.

Je vindt jezelf minder belangrijk en negeert je eigen behoeften en grenzen, maar ook je verlangens en dromen. Je leven stroomt niet meer, je emoties stromen niet meer en je loopt vanzelf een keer vast.

En als je zo met oordelen bezig bent, zit je ook erg in je hoofd. Want oordelen zijn gedachten. En het denken haalt je weg bij je lichaam en je essentie.

De enige manier om je te verbinden met je lichaam, met wie je echt bent, met je essentie, is door je niet meer zo te focussen op het denken.

Richt je aandacht op je gevoel en op je lichaam.

Zet jezelf op de eerste plek. En communiceer vanuit respect en liefde met je omgeving. Leef je in de ander in, geef op een respectvolle manier jouw grenzen aan. Vraag hoe het voor de ander is, in plaats van te denken hoe het zal zijn. Overleg hoe je iets samen kunt doen. Door je te verbinden met jezelf, kun je je verbinden met de ander. En oprecht verbinden is iets anders dan oordelen en verwachten!

Dit is niet makkelijk en het is een proces waar je doorheen gaat. Je leert jezelf kennen en vanuit vertrouwen en kracht te leven. Dit proces heeft tijd nodig, maar het is zo de moeite waard om dit te doen. Zeker als je merkt dat je vast loopt.

Kun je wel wat hulp gebruiken? Ik ben er voor je. Bel of mail me en we kijken samen wat ik voor je kan beteken!

Recommended Articles

Leave A Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *